Tam, gdzie nie jest zaznaczone inaczej, użyte są jednostki SI i warunki normalne.
Wyjaśnienie skrótów: l.a.=liczba atomowa wyst.=występowanie w przyrodzie, o.p.r.=okres połowicznego rozpadu, s.r.=sposób rozpadu, e.r.=energia rozpadu, p.r.=produkt rozpadu, w.e.=wychwyt elektronu
Stront (Sr, łac.strontium) to metal z drugiej grupy głównej.
Posiada 23 izotopy z przedziału mas 79-89. Trwałe są cztery z nich - 84, 86, 87 i 88, które też stanowią naturalny skład izotopowy tego pierwiastka.
Występuje w skorupie ziemskiej w ilościach 370ppm, w postaci dwóch minerałów - celestyn (siarczan) i stroncjanit (węglan).
Uznany za pierwiastek w 1790 roku przez A. Crawforda, wyodrębniony przez H. Davy'ego w Londynie.
Tworzy tlenki, wodorotlenki, fluorki oraz sole kwasów organicznych.
Znaczenie biologiczne - żadne. Może bez skutków ubocznych zastępować wapń w organizmie.
Stront jest srebrzystoszarym, miękkim metalem. Na jego powierzchni, tak jak to jest w przypadku glinu, tworzy się ochronna warstwa tlenków. Oczyszczona powierzchnia jest jednak bardzo reaktywna - czysty stront reaguje wybuchowo z wodą i może zapalić się na powietrzu. Stront w czystej postaci jest stosowany jako dodatek do niektórych gatunków szkieł - np. stosowanych do produkcji ekranów telewizyjnych. Ze względu na to, że barwi płomień intensywnym, karmino-czerwonym kolorem jego sole są dodawane do ogni sztucznych i rakiet sygnałowych.