Encyklopedia w MarkpolReklama:Polifonia (gr. polyphonia, ĎÎżÎťĎ ĎĎνίι - wiele głosów) to faktura muzyczna w której równocześnie dwa lub więcej głosów prowadzonych jest niezależnie od siebie pod względem melodyczno-rytmicznym, na zasadzie kontrapunktu. Szczytowym osiągnięciem polifonii jest twórczość Jana Sebastiana Bacha. Muzyczne formy polifoniczne to: fuga, kanon, inwencja. POLIFONIA to typ konstrukcji wielogłosowości. Istotą polifonii, stylu polifonicznego jest łączenie z sobą kilku melodii samodzielnych równocześnie. Powstają wtedy współbrzmienia, które są jak gdyby produktem ubocznym. Polifonia to kilka samodzielnych melodii biegnących równocześnie. Ta samodzielność polega na różnicy rytmicznej. FORMY POLIFONICZNE - opierają się na IMITACJI, czyli na powtarzaniu elementów jednego głosu w innych glosach utworu. Imitacja może być ŚCISŁA, gdy powtórzenie jest dokładne, albo SWOBODNA, gdy powtórzenie w szczegółach odbiega od wzoru. Typowymi formami polifonicznymi są KANON i FUGA. KANON - jest ścisłym naśladownictwem ( ścisłą imitacją), polegającym na dokładnym powtórzeniu melodii jednego głosu przez inne głosy w pewnym opóźnieniu, np: po 4 taktach. POJEDYNCZE KANONY- to takie w których wystęopuje jeden temat. PODWÓJNY - gdy występują dwa tematy imitujące się parami. Kanon podwójny jest więc zestwieniem dwu kanonów dwugłosowych w jedną konstrukcję czterogłosową. Kanon pojedynczy musi miec przynajmniej dwa głoy, podwójny - najmniej cztery. Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu muzyki. Chcesz wypromować swoją stronę w internecie?? - nie zwlekaj pozycjonowanie w Luman.biz to rozsądny wybór |
|