Koty (Felidae) to rodzina ssaków z rzędu drapieżnych. Zwierzęta o uzębieniu tnąco-kruszącym, z silnie rozwiniętym kłami i łamaczami. Dobrze wykształcone zmysły, zwłaszcza wzroku i słuchu. Głowa zaokrąglona, ciało wydłużone, pysk krótki. Kończyny przednie pięciopalczaste, z chowanymi pazurami (poza gepardem). Kończyny tylne czteropalczaste. Owłosienie zazwyczaj równomierne (wyjątkiem samiec lwa), ubarwienie zmienne, często w plamy, pręgi lub cętki. Siatkówka oczu kotowatych jest niezwykle czuła dzięki warstwie guaninowej powodującej charakterystyczne "świecenie oczu" pod wpływem światła.
Zamieszkują wszystkie strefy klimatyczne. Występują na wszystkich kontynentach poza Australią. Prowadzą nocny tryb życia (z wyjątkami), wspinają się na drzewa, niektóre bardzo szybko biegają (patrz gepard), inne polują z zasadzki. Żyją w grupach rodzinnych lub niewielkich stadach. Rozmnażają się 1-2 razy w roku, młode przychodzą na świat ślepe.
Historia ewolucyjna kotów sięga końca eocenu. Wymarłe koty przypominają współczesne, co sugeruje, że ten typ budowy daje im jakąś przewagę ewolucyjną. Typowe koty pojawiły się ok. 10 mln lat temu, od tego czasu ich budowa zmieniła się niewiele. Niektóre koty nie mogą mruczeć i jedyny dźwięk, jaki wydają to ryk. Należą do nich: lew, tygrys, jaguar. Wiąże się to z budową kości gnykowych (u podstawy języka). U tych dużych kotów kość o nazwie epihyoideum została w toku ewolucji zastąpiona cienkim więzadłem, łączącym luźno język i krtań z podstawą czaszki. Wpływa to nie tylko na jakość dźwięku, ale również na kształt źrenicy (okrągła). Kot domowy i koty z rodzaju Felis mają rozbudowane kości gnykowe i wydają pomruki, a ich źrenice są pionowe.
W Polsce żyją żyją 2 gatunki z rodziny kotów: ryś i żbik (nie licząc kota domowego).
Przykłady kotów: