w dawnej Polsce: urzędnik kierujący kancelarią monarchy oraz odpowiadający za politykę zagraniczną. Urząd ten pojawił sie na początku XII w. i był sprawowany przez osobę duchowną. W czasie rozbicia dzielnicowego każdy władca miał własnego kanclerza; po zjednoczeniu kanclerz krakowski wypierał kanclerzy ziemskich (urzędy te zanikły do XV w.). Później urzędnik ten zwany był kanclerzem Królestwa Polskiego, jeszcze później kanclerzem koronnym. Po unii lubelskiej istniał osobny kanclerz dla Litwy; spośród kanclerza koronnego i kanclerza Wielkiego Księstwa Litewskiego choć jeden musiał być osobą świecką. Utarło się, iż kanclerz koronny kieruje polityką zagraniczną wobec państw Europy Zachodniej, zaś kanclerz Wielkiego Księstwa Litewskiego wobec Rosji. Kanclerz koronny był pierwszym urzędnikiem państwa dbającym o praworządność i pilnującym by król przestrzegał praw i zachowywał pacta conventa. Przewodził także sądowi królewskiemu - Asesorii. Był czasem nazywany pieczętarzem, od pieczęci, którymi uwierzytelniał dokumenty. Zastępca kanclerza nosił tytuł podkanclerzego. Urząd istniał do końca Polski szlacheckiej.
Lord Kanclerz - Lord Chancellor - przewodniczy Izbie Lordów, Wymiarowi Sprawiedliwości oraz Wydziałowi Spraw Konstytucyjnych (Department of Constitutional Affairs);
Kanclerz Skarbu - Chancellor of Exchequer - zajmuje się Skarbem Królewskim
!!!!!!!!
:D :D