Justunek - w zecerstwie tzw. materiał ślepy, materiał zecerski bez oczka, wszystkie niedrukowalne elementy dystansowe układane w składzie i łamaniu razem z czcionkami, liniami, ornamentami, "kliszami", itp. Justunkiem były różnego kształtu metalowe płytki i sztabki wstawiane pomiędzy czcionki oraz wypełniające wszelkie inne puste miejsca na kolumnie. Ze względu na wymiary justunek był dzielony na:
justunek drobny (stosowany do odstępów między wyrazami) - firety, półfirety i szereg spacji o różnych grubościach, z których spacje poniżej 2 punktów były rzadko używane, gdyż sprężynując rozpychały nierónomiernie wiersze składu
justunek średni â półkwadrat, konkordans, kwadrat, babaszka oraz interlinia drobna
justunek długi - ryga, sztabik, interlinia długa
Do składu ręcznego elementy te były wykonane w odlewni czcionek (poza drukarnią) stąd justunek ten nazywano ręcznym lub fabrycznym, a wymiarowany był w punktach typograficznych.
W składzie monotypowym justunek był odlewany tak samo jak wszystkie znaki z oczkiem i był wymiarowany w liczbach całkowitych jednostek monotypowych (ściśle związanych z zadanym stopniem pisma). Zarówno justunek jak i czcionki pochodzące z odlewu monotypowego mogły być wykorzystywane do składu ręcznego.
Justunek, zwłaszcza długi i pochodzący z monotypu, bywał często przycinany na wymiar w ręcznych gilotynach. W ten sposób unikano łączenia wielu elementów justunku. Było to szczególnie cenne przy składaniu tabeli, których komórki rzadko kiedy można było wyliczyć w pełnych kwadratach.
Przy odlewaniu wierszy linotypowych stosowano tzw. justunek zmienny w postaci klinów rozpychających na zadany wymiar odstępy pomiędzy składanymi wyrazami.
Zobacz też: DTP, justowanie.