Druzus Starszy czyli Druzus I (Decimus Claudius Nero Drusus Germanicus) ( ur. 14 stycznia 38 p.n.e.; zm. 14 września 9 p.n.e.).
Syn Tyberiusza Klaudiusza Nerona i Liwii, brat cesarza Tyberiusza. Urodzony już po rozwodzie Liwii z Tyberiuszem Klaudiuszem Neronem i ślubie z Augustem.
Charakterystyka
Druzus był jednym z wybitniejszych ludzi swoich czasów. Jego przyjazne maniery, ujmujący wygląd a przede wszystkim błyskotliwe talenty militarne zapewniły mu uznanie i przywiązanie legionistów. Był wybitnym wodzem co wykazał licznymi zwycięstwami odniesionymi nad Germanami. Jawnie okazywana sympatia dla zasad republikańskich zjednała mu uznanie w szerokich kręgach. Uważano, że może się przyczynić do przywrócenia republiki.
Kampania nad Dunajem
W 15 p.n.e. bracia Tyberiusz i Druzus poprowadzili udaną kampanię przeciw galickim plemionom Retów i Windelików. Retowie zamieszkiwali Alpy pomiędzy rzekami Renem i Inn, a Windelikowie zajmowali tereny na północ od nich aż do samego Dunaju. Po uciążliwych walkach w górskim terenie wojska rzymskie odniosły ostateczne zwycięstwo. Tereny zdobyte przez Druzusa i Tyberiusza zostały zorganizowane w odrębną prowincję - Recję. Stolicą prowincji zostało się później miasto Augusta Vindelicorum (dzisiejszy Augsburg).
Namiestnictwo w Galii
W 13 p.n.e. cesarz August wyjeżdżając z Galii zostawił tam jako swego zastępcę i namiestnika nowo zorganizowanej prowincji Trzech Galii Druzusa. Narastające niezadowolenie w prowincji uspokoił Druzus przeprowadzając ponowne naliczenie podatków i zwołując zebranie przedstawicieli plemion galijskich w Lugdunum (dzisiejszym Lyonie) dla rozpatrzenia skarg. W sierpniu 12 p.n.e. odbyła się tam wielka ceremonia. Przed ołtarzem poświęconym Rzymowi i Augustowi zgromadzili się przedstawiciele wszystkich plemion galijskich i złożono uroczystą ofiarę. Pacyfikacja nastrojów w Galii miała wielkie znaczenie dając Rzymianom możliwość skoncentrowania się na walkach z Germanami.
Pierwsza kampania w Germanii
W 12 p.n.e. mieszkający na prawym brzegu Renu Sugambrowie przekroczyli rzekę. Druzus odrzucił ich z powrotem i zniszczył ich własne terytoria. Płynąc nastepnie w dół Renu podporządkował sobie Fryzów. Dla ułatwienia operacji wojskowych Druzus rozkazał zbudować kanał, który połączył Ren i zalew Zuyder See. Flota wypłynęła na Morze Północne i popłynęła wzdłuż wybrzeża na wschód. U ujścia rzeki Ems w bitwie morskiej rozbito flotę Brukterów, a u ujścia rzeki Wezery spustoszono ziemie plemienia Chauków. Zbliżająca się zima zakończyła kampanię. Wracająca flota ugrzęzła na mieliźnie ale z pomocą Fryzów zdołano się uwolnić. Druzus wrócił do Rzymu w chwale pierwszego dowódcy, który dotarł do wybrzeży Morza Północnego.
Kolejne walki w Germanii
W 11 p.n.e. Druzus znów poprowadził wojska za Ren. Pokonał plemiona Usipetów, Sugambrów, Chattów i doszedł do Wezery, gdzie odniósł zwycięstwo nad Cheruskami. W drodze powrotnej założył pierwsze za Renem stałe forty rzymskie. W 10 p.n.e. Chattowie i Sugambrowie znów się zbuntowali. Po kilku drobnych sukcesach Druzus wraz z Tyberiuszem i Augustem wrócił do Rzymu. Został do wybrany konsulem na nastepny rok. Jednak już jesienią był z powrotem przy legionach zimujących nad Renem, przygotowując się do kampanii w roku następnym.
Ostatnia kampania
Wiosną 9 p.n.e. Druzus, tym razem jako konsul, znów poprowadził wojska w głąb Germanii. Zaatakował i pokonał Chattów, Szwabów, Markomanów i Cherusków. Przekroczył Wezerę i dotarł do Łaby. Był to najdalszy punkt na terenie Germanii do jakiego kiedykolwiek dotarła rzymska armia. Dla utrwalenia zdobyczy podjął wiele środków: budował fortece wzdłuż Łaby, Wezery i Mozy, zorganizował stałą flotyllę na Renie. Podobno od przekroczenia Łaby odwiodło go widzenie, w którym nadnaturalnej wielkości zjawa kobiety przepowiedziała mu zbliżającą się śmierć. W drodze powrotnej uległ wypadkowi, upadek z konia spowodował złamanie nogi. Po 30 dniach zmarł w obecności brata, Tyberiusza, który na wieść o wypadku szybko podążył do obozu. Eskortował potem mary ze zwłokami brata, które zaniesiono do Rzymu. Prochy Druzusa spoczęły w Mauzoleum Augusta.
Potomkowie
Mąż Antonii Młodszej, córki triumwira Marka Antoniusza i Oktawii siostry cesarza Augusta. Miał z nią troje dzieci.
Klaudia Julia Liwilla (Claudia Iulia Livilla)
Julia Helena (Iulia Helena)
Rubeliusz Plaut (Sergius Rubellius Plautus)
Rubellia (Rubellia)
Tyberiusz Klaudiusz Gemellus (Tiberius Claudius Gemellus)
Klaudiusz Germanik (Claudius Germanicus)
Germanik (Caius Claudius Drusus Caesar Germanicus)
Klaudiusz (Claudius)
Klaudia (Claudia)
Klaudiusz Neron Juliusz Cezar (Claudius Nero Iulius Caesar)
Druzus III (Claudius Drusus)
Kaligula (Claudius Iulius Caesar Caligula)
Julia Druzilla (Iulia Drusilla)
Juliusz (Iulius)
Agrypina Młodsza (Iulia Agrippina Minor)
Nero Claudius Augustus Neron
Claudia Augusta
Julia Druzylla (Iulia Drusilla)
Julia Liwilla (Iulia Livilla)
Tiberius Claudius Caesar Augustus Klaudiusz
Druzus IV
Claudia
Klaudia Antonia (Claudia Antonia)
Cornelius Sulla
Oktawia (Octavia)
Brytanik (Tiberius Claudius Brittanicus)
Zobacz też: Drzewo genealogiczne Klaudiuszy Neronów
Chcesz wypromować swoją stronę w internecie?? - nie zwlekaj pozycjonowanie w Luman.biz to rozsądny wybór
2005 Encyklopedia
These materials are based onWikipedia and licensed under the GNU FDL
Loans|Cool Optical Illusions|eHarmony|Payday Loans|Music Festival
|
|