Drednot - określenie generacji pancerników (okrętów liniowych) budowanych od 1906 roku do 1922 roku. Nazwa pochodzi od nazwy brytyjskiego pancernika HMS "Dreadnought", który wszedł do służby w grudniu 1906 roku jako pierwszy pancernik zbudowany według nowych koncepcji. W stosunku do wcześniejszych pancerników (zwanych przeddrednotami lub predrednotami), drednoty charakteryzowały się:
silniejszą artylerią główną, złożoną z 8-12 dział jednolitego kalibru o dużym zasięgu (predrednoty miały artylerię główną złożoną jedynie z 4 dział głównego kalibru, albo 4 dział głównego kalibru i do kilkunastu dział drugiego głównego - mniejszego kalibru)
większą prędkością, wynoszącą 20-21 węzłów, osiąganą w większości konstrukcji dzięki zastosowaniu turbin parowych (predrednoty osiągały prędkość 15-18 w. i były napędzane maszynami parowymi)
wykształceniem się systemów kierowania ogniem artylerii, poprawiających jej celność na duże odległości (od około 1911)
Powyższe cechy stanowiły nową jakość w budowie pancerników, powodującą ogromną przewagę drednotów nad starszymi pancernikami, które stały się z miejsca przestarzałe. Wejście do służby HMS "Dreadnought" spowodowało natychmiast wyścig zbrojeń w konstruowaniu nowych pancerników - w 1910 roku weszły do służby pierwsze niemieckie drednoty typu "Nassau". Rzecz jasna, w toku dalszego rozwoju pancerników, charakterystyki drednotów ulegały dalszemu polepszeniu, zwłaszcza ich opancerzenie i uzbrojenie. Kaliber dział wzrastał od 280 - 305 mm, przez 343 - 356 mm, do dział kalibru 380 - 406 mm. Zwiększała się także wielkość (wyporność) okrętów oraz ich niezatapialność. W niewielkim stopniu zwiększała się prędkość - jedynie niektóre typy (m.in. brytyjski "Queen Elisabeth") osiągały prędkość do 23 w. Szczytowym osiągnięciem ery drednotów były japońskie pancerniki typu "Nagato" (1920), osiągające prędkość 26 w. i uzbrojone w 8 dział 406 mm.
Cechy drednotów, takie jak silna i jednolita artyleria oraz potężne siłownie, zdolne do rozwijania jeszcze większych prędkości, miały także powstałe równocześnie z nimi krążowniki liniowe. Generację drednotów zakończył Traktat Waszyngtoński z 1922 roku, ograniczając budowę nowych pancerników. Następnym etapem rozwoju okrętów liniowych były dopiero znacznie doskonalsze tzw. szybkie pancerniki, budowane od połowy lat trzydziestych XX wieku. Szybkie pancerniki połączyły cechy drednotów, takie jak silne opancerzenie i duża wytrzymałość, z podstawową cechą krążowników liniowych, czyli dużą prędkością.
Duża liczba drednotów, zmodernizowanych w okresie międzywojennym, wzięła następnie udział w II wojnie światowej. Część modernizowanych okrętów otrzymała nowe siłownie, pozwalające na zwiększenie prędkości. Na większości modernizowanych okrętów wzmocniono lub wymieniono artylerię średniego kalibru i przeciwlotniczą.