Cyna (Sn, łac.stannum) - metal grupy IV A. W przyrodzie występuje w postaci związków chemicznych.
Cyna tworzy odmiany alotropowe. W warunkach normalnych występuje w odmiana β (beta) zwana cyną białą, trwała powyżej 13,2°C; ma sieć krystaliczną układzie tetragonalnym, o gęstości 7,3 g/cm3. W temperaturach niższych przechodzi w odmianę regularną α (alfa) o gęstości 5,85 g/cm3. Zmiana gęstości jest równoznaczna ze zmianą objętości, co powoduje, że cyna rozpada się (zaraza cynowa) tworząc szary proszek (cyna szara). Czysta cyna (biała) jest ciągliwa i kowalna, odporna na korozję.
Ze względu na dostępność niską temperaturę topnienia, łatwość odlewania, dobre własności mechaniczne a także niską cenę cyny, przedmioty cynowe były niegdyś bardzo popularne od wczesnego średniowiecza, największy rozkwit przedmiotów z cyny nastąpił pomiędzy XIV i XVI w.
Cynę używa się do pokrywania innych metali cienką warstwą cyny w celach antykorozyjnych (cynowanie, pobielanie), proces ten stosowany jest do zabezpieczania stalowych (żelaznych) naczyń stosowanych w przemyśle spożywczym np. puszek do konserw oraz konwi na mleko (pobielanie).
Stop cyny i ołowiu ma niską temperaturę topnienia (np. przy 60% cyny jest to temperatura 180°C) stosowany jest w przemyśle i elektrotechnice jako lutowie do łączenia innych metali lutowanie. Używany był także do wyrobu czcionek drukarskich.
Stop cyny i miedzi to brąz.