Cmentarz Rakowicki â największy cmentarz w Krakowie, założony w latach 1801 - 1802. Powstał na terenie podmiejskiego wówczas folwarku Rakowice, w związku z nakazem zaprzestania pochówków na dotychczas istniejących cmentarzach przykościelnych w obrębie miasta. Teren został wykupiony przez władze austriackie, koszt urządzenia cmentarza pokryło miasto Kraków i okoliczne gminy. Pierwszy pogrzeb miał miejsce w styczniu 1803 roku. W 1862 roku na terenie cmentarza wzniesiono kaplicę, na miejscu dotychczasowo istniejącej â drewnianej. Kilkakrotnie powiększany (1863, 1885, 1908); w 1920 roku w pobliżu założono drugi cmentarz â wojskowy, ostatecznie włączony w obręb Cmentarza Rakowickiego.
Miejsce pochówku krakowian, zarówno zwykłych obywateli miasta, jak i tych zasłużonych: twórców kultury, naukowców, przedstawicieli znanych rodów, działaczy niepodległościowych, politycznych i społecznych, uczestników ruchów niepodległościowych, powstań, obu wojen światowych i in.
Spoczywają tutaj m.in.:
Rudolf Weigl
Na cmentarzu istnieją wydzielone kwatery uczestników powstań: listopadowego, styczniowego; rewolucji krakowskiej, żołnierzy Legionów Polskich, uczestników szarży pod Rokitną, robotników zabitych podczas strajków w 1936 roku, uczestników II wojny światowej, w tym: żołnierzy Września 1939 r., alianckich lotników, partyzantów, ofiar zbrodni hitlerowskich, żołnierzy radzieckich poległych podczas wyzwalania Krakowa w 1945 roku, i inne.
Cmentarz Rakowicki jest zabytkiem o dużej wartości historycznej i artystycznej. Część nagrobków jest dziełem znanych architektów, m.in.: Teofila Żebrawskiego, Feliksa Księżarskiego, Sławomira Odrzywolskiego, Jakuba Szczepkowskiego i in., a także rzeźbiarzy: Tadeusza Błotnickiego, Wacława Szymanowskiego, Karola Hukana i in.
W 1981 roku powołano Społeczny Komitet Ratowania Cmentarza Rakowickiego, który gromadzi fundusze na renowację zabytkowych grobowców, m.in. podczas corocznych kwest.