Encyklopedia w MarkpolReklama:Claude Louis Hector de Villars (ur. 8 maja 1653. w Moulins, zm. 17 czerwca 1734 w Turynie), książę de Martigues, markiz i diuk de Villars, wicehrabia de Melun â dowódca i dyplomata francuski, ostatni z wielkich wodzów Ludwika XIV, Marszałek Francji. Syn dyplomaty, wstąpił do armii w 1671 i wziął udział w wojnie 1672-1678. Karierę militarną rozpoczął w lekkiej jeździe i w 1674 osiągnął rangę pułkownika w pułku rajtarów. Służył pod rozkazami najwybitniejszych wodzów, min. Turenneâa, Condeâa i Luxembourga, wyróżniając się odwagą i męstwem. W 1687 awansowany do stopnia âmarechal de campâ, który w armii francuskiej był najniższym stopniem generalskim. W 1687 udał się do Bawarii i wraz z elektorem walczył z Turkami. Wziął min. udział w zwycięskiej bitwie pod Mohaczem 12 sierpnia 1687. W 1690 powrócił do Francji, otrzymał dowództwo jazdy w armii we Flandrii i wziął udział w wojnie palatynackiej. W latach 1698-1701 Villars był ambasadorem w Wiedniu. Wraz z rozpoczęciem hiszpańskiej wojny sukcesyjnej powraca do służby wojskowej. W 1702 r. wyrusza na kampanię w Niemczech i odnosi świetne zwycięstwo pod Friedlingen w Badenii, które przynosi mu sławę i buławę marszałkowską (20 października 1702). W kampanii 1703 odniósł kolejne zwycięstwo, tym razem pod HĂśchstädt w Bawarii. Następnie dotarł do Riedlingen nad Dunajem i zagroził samemu Wiedniowi, gdzie rozpoczęły się nawet przygotowania do ewakuacji cesarskiego dworu na wypadek spodziewanego upadku miasta. Jednakże, na skutek wycofania się sprzymierzeńca Francji â elektora Bawarii, do zdobycia Wiednia nie doszło. Rozgoryczony Villars złożył komendę i czasowo wycofał się z dowodzenia. W 1704, na czele 20-to tysięcznej armii zwalczał powstanie kamizardów w Langwedocji. Za jego pacyfikację otrzymał order Św. Ducha oraz tytuł diuka (1705). W latach 1705-1708 z powodzeniem kontynuował kampanie w Niemczech. W 1709 r. otrzymał dowództwo armii, która stawiała opór wojskom angielsko-cesarskim Johna Churchilla ks. Marlborough i ks. Eugeniusza Sabaudzkiego na granicy północnej. Jeszcze w tym samym roku doszło do walnej bitwy. Pod Malplaquet, mając 70 tys. żołnierzy i 80 armat, stawił czoła połączonym armiom ks. Marlborough i ks. Eugeniusza Sabaudzkiego (łącznie 80 tys. żołnierzy i 140 dział). W trakcie bitwy został ciężko ranny w kolano i zdał dowództwo na ręce marsz. Boufflersa, który zarządził odwrót. W bitwie zginęło 11 ty. żołnierzy francuskich, jednakże równie wycieńczone siły sprzymierzone nie były w stanie podjąć pościgu. W sumie, bitwa ta uchroniła Francję przed inwazją aliantów. W kwietniu 1712 Ludwik XIV powierzył mu dowództwo kolejnej armii stacjonującej we Flandrii. 24 lipca 1712 Villars wziął rewanż na Eugeniuszu Sabaudzkim, zwyciężając pod Denain. Zwycięstwo to zażegnało niebezpieczeństwo klęski i umożliwiło negocjowanie honorowego pokoju. W nagrodę Ludwik XIV mianował Villarsa gubernatorem Prowansji oraz, jako pierwszego wojskowego â członkiem Akademii Francuskiej. W latach 1713-1714 Villars negocjował warunki traktatu pokojowego w Rastadt, kończącego hiszpańską wojnę sukcesyjną. W latach 1715-1723, podczas małoletniości Ludwika XV, był członkiem Rady Regencyjnej i głównym przeciwnikiem ówczesnego pierwszego ministra, kard. Guillaume Dubois. W 1733 otrzymuje, jako pierwszy po marszałku Turenne, tytuł âMarechal-General des Armeesâ. Bierze jeszcze udział w wojnie o sukcesję polską, walczy w płn. Włoszech i podbija księstwo Mediolanu. Umiera w Turynie, 17 czerwca 1734. Chcesz wypromować swoją stronę w internecie?? - nie zwlekaj pozycjonowanie w Luman.biz to rozsądny wybór |
|