;Łodyga : Jest bardzo skrócona (tzw. piętka). Cebula wytwarza natomiast łodygę pozorną (zw. szyjką) będącą skupieniem liści.
;Liście : Częścią jadalną cebuli są zgrubiałe pochwy liściowe (białe, fioletowe, żółte) z dolnej części rośliny i nieco mniej popularne - zielone rurkowate liście szczypioru z górnej.
;Kwiaty : W drugim roku uprawy cebula wytwarza pędy kwiatostanowe wysokości 90-190 cm zakończone kulistymi baldachami zawierającymi 50-1000 kwiatów.
;Owoce : Torebki zawierające zwykle 6 trójgraniastych czarnych pomarszczonych nasion (250-370 szt./g).
;Korzeń : Cebula wytwarza wiązkowy system korzeniowy sięgający 30-40 cm.
;Wymagania :
Cebula jest rośliną klimatu umiarkowanego, optymalna temperatura kiełkowania wynosi 20°C, choć kiełkuje już przy 5°C.
Ze względu na płytki system korzeniowy roślina wrażliwa jest na niedobór wody.
Powinna być uprawiana w drugim roku po nawożeniu obornikiem i nie częściej niż co 3-4 lata na tym samym stanowisku.
Najwyższy plon cebuli uzyskuje się na glebach próchniczych, lessach, madach; nie udaje się na grunkach podmokłych i kwaśnych (optymalnie 6,5-7,0 pH).
Jest bardzo czuła na brak w glebie składników pokarmowych takich jak N (brak wzrostu, żółknienie), P (powolny wzrost), K (brązowienie wierzchołków szczypioru).
Zastosowanie
Roślina uprawna : Najważniejszym zabiegiem przy uprawie cebuli jest odchwaszczanie. Wraz z niszczeniem chwastów spulchnia się glebę. Ponadto stosuje się nawadnianie i nawożenie.
Sposób uprawy : Cebulę można uprawiać w następujący sposób:
Z nasion : Najprostszy i najtańszy sposób, stosowany w miejscach ciepłych, przy wysokich opadach, na glebach o dobrej strukturze, plon późny.
Z rozsady : Sposób najkosztowniejszy, ale pozwala uzyskać cebule najwyższej jakości.
Z dymki : Sposób właściwy do uzyskania wczesnego zbioru cebuli pęczkowej lub cebuli na wczesny zbiór; cebula uzyskana z dymki nie nadaje się do przechowywania; sposób właściwy do uprawy cebuli na glebach mniej odpowiednich.
Historia uprawy : Ojczyzną cebuli jest prawdopodobnie Azja Środkowa i północno-zachodnie Indie, gdzie znano ją przed 3000 r. p.n.e. - jest to jedna z najstarszych roślin wykorzystywanych przez człowieka. Następnie rozpowszechniła się w Chinach i w państwach Bliskiego Wschodu. Do Europy przywędrowała z Egiptu, początkowo na Kretę i do Grecji, a następnie, najprawdopodobniej za pośrednictwem legionów rzymskich, rozpowszechniła się w całej Europie.
Działanie: Silnie bakteriobójcze, antytoksyczne, żółciopędnie, odkwaszające, obniżające ciśnienie i poziom cukru we krwi i sprzyjające prawidłowemu działaniu przewodu pokarmowego. W medycynie ludowej syrop z cebuli stosuje się przy chorobach gardła i przeziębieniach.
Kulinaria - cebula jest warzywem, ma różnorakie zastosowania: służy do zagęszczania sosów, do gotowania, duszenia, smażenia, jako składnik surówek, farszów i past. Jest dość ciężko strawna, zwłaszcza z octem; zaleca się spożywanie cebuli surowej po dokładnym przeżuciu. Najpopularniejsze odmiany cebuli charakteryzują się ostrym smakiem i zapachem; istnieją odmiany nieco łagodniejsze. Wartość kaloryczna jest niewielka - 100 g dostarcza ok. 49 kcal
Nieprzyjemny zapach można usunąć żując ziarna kawy lub nać pietruszki.
'Dako' - cebule duże, spłaszczone, jasnożółte; smak łagodny; średnio wczesna.
'Rawska' - cebule kuliste, słomkowe lub słomkowobrązowe; smak łagodny; późna.
'Wolska' (podobne 'Czerniakowska' , 'Kutnowska' , 'Sochaczewska' , 'Warszawska' ) - cebule nierówne o różnych kształtach; smak łagodny; średnio późne lub późne; dobrze się przechowują.
'Żytawska' : cebule średniej wielkości, spłaszczone, słomkowożółte; smak ostry; późna.
cebula kartoflanka (Allium cepa L. var. agregatum Don.) - odmiana ta tworzy gniazda składające się z kilku, kilkunastu różnych cebulek twardych o ostrym smaku i zapachu; ma mniejsze wymagania glebowe; do spożycia przeznacza się większe cebule, do sadzenia mniejsze; rzadko wytwarza pędy kwiatostanowe.