27494;道: bu - sztuka walki i do- droga, metoda, sposób postępowania) to:
(niepisany) kodeks praw rządzących życiem i postępowaniem samurajów; rycerskość
termin bardzo bliski dwóm innym: bujutsu (technika walki) i bugei (ćwiczenie umysłu i ciała poprzez uprawianie sztuk walki)
W epoce Meiji oraz w początkach epoki Showa pojawiło się wymaganie wyższego "uduchowienia" japońskich sztuk walki. Ponieważ dotychczas stosowany termin bujutsu implikował trening natury raczej technicznej, wskazywano że powinno pojawić się nowe określenie odzwierciedlające właśnie tę duchową naturę sztuk i sportów walki. W roku 1919 organizacja Dai Nippon Butokukai, jednocząca podówczas główne japońskie sztuki walki, przemianowała sztukę gekken (japońską szermierkę na miecze), jujutsu (japoński sposób walki wręcz) oraz kyujutsu (japońskie łucznictwo), odpowiednio na kendo, judo i kyudo. Termin budo odnosił się wówczas do tych trzech dyscyplin. Obecnie rozumienie tego terminu jest znacznie szersze; obejmuje się nim ponadto takie sztuki i sporty walki jak aikido, ju-kendo, karate-do, naginata-do, iaido, battodo, shorinji kenpo i sumo.
Tradycyjne dziedziny budo zwane są 'koryu', natomiast wywodzące się z nich nowoczesne japońskie sztuki walki i dyscypliny sportowe określa się jako gendai budo.
Bibliografia
Pawluk Janusz "Saga o budo"
Sikorski Waldemar, Tokarski Stanisław "Budo: japońskie sztuki walki"