Encyklopedia w Markpol

Reklama:

Bon - starożytna tybetańska tradycja, istniejąca przed buddyzmem, a później z nim koegzystująca. Istnieją trzy różne rozumienia bon:
  • Stary Bon - prymitywne wierzenia szamańskie przypominające szamanizm Azji Centralnej, opierające się na zjednywaniu demonów poprzez krwawe ofiary itp.
  • Odwieczny Bon (Jungdrung Bon) - nauki wywodzące się od buddy Tonpy Szenraba zasadzające się głównie na doprowadzeniu jednostki do oświecenia.
  • Nowy Bon - tradycja powstała na wzór buddyjskiej szkoły Ningma, zawierająca pierwiastki jungdrung bon. Rdzenna tradycja duchowa Tybetu, obecna jeszcze zanim buddyzm przywędrował z Indii. Chociaż uczeni nie zgadzają się co do jego początków, według samej tradycji jest to nieprzerwana linia przekazu rozpoczynająca się siedemnaście tysięcy lat temu. Tradycja bon podobna jest do szkół buddyzmu tybetańskiego, szczególnie szkoły Ningma. Wyróżnia się charakterystyczną ikonografią, bogatą tradycją szamanistyczną i odrębną linią przekazu sięgającą buddy Szenraba Miło, a nie Buddy Sakjamuniego. Dziewięć pojazdów bon zawiera nauki na tematy praktyczne, takie jak gramatyka, astrologia, medycyna, przepowiadanie przyszłości, uspokajanie duchów itp., nauki o logice, epistemologii, metafizyce, różne poziomy tantry oraz pełną linię przekazu wielkiej doskonałości (dzogczen). Na pierwszy rzut oka Bon niewiele różni się od buddyzmu, zawiera bowiem przekazywane w podobnej formie nauki i praktyki medytacyjne. Wyróżnikiem Bon są zachowane nauki szamańskie, których buddyzm tybetański nie kultywuje. M.in. ze względu na te nauki właśnie przez wiele lat tradycja Bon stawiana była w pozycji "prymitywnej" w stosunku do buddyzmu tybetańskiego. Jednakże po inwazji Chin na Tybet i masowej emigracji nauczycieli obu tradycji z Tybetu nastąpiło znaczne zbliżenie i dużo lepsze poznanie tradycji Bon na Zachodzie. Dziś znaczące osobistości szkół buddyjskich (np. ze szkoły Ningmapy) czynią wiele wysiłków, by zrobić tradycji Bon równorzędne obok siebie miejsce, a nauki i praktyki szamańskie są widziane nie jako prymitywne, ale jako alternatywne, uzupełniające dla nauk sutry, tantry i dzogczen. Jest to o tyle uzasadnione, że sama tradycja Bon pielęgnuje nauki wszystkich tych czterech poziomów, w szczególności zaś we własnym zakresie utrzymuje przekaz nauk dzogczen, które formalnie uważa się za najważniejsze, esencjonalne w buddyzmie tybetańskim. Dzięki temu też dzisiejsi nauczyciele Bon utrzymują bliskie kontakty z nauczycielami ze szkoły Ningmapy - szkoły, która formalnie najlepiej zachowuje i pielęgnuje nauki dzogczen wśród czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego. =

    Chcesz wypromować swoją stronę w internecie?? - nie zwlekaj pozycjonowanie w Luman.biz to rozsądny wybór
    2005 Encyklopedia
    These materials are based onWikipedia and licensed under the GNU FDL
    Vegas Hotel|Credit Cards|Mortgage Calculator|Car Insurance|Car Loan