Avro Lincoln to brytyjski ciężki czterosilnikowy samolot bombowy z końca II wojny światowej, powstały w zakładach A. V. Roe (Avro), używany od 1945.
Samolot Avro Lincoln powstał na zamówienie nowego bombowca o dużym zasięgu, według wymagań technicznych B.14/43. Nowy samolot był powiększonym rozwinięciem udanego ciężkiego bombowca Avro Lancaster z 1941, z którego wykorzystano wiele elementów; jego głównym projektantem był Roy Chadwick. Początkowo nowy samolot oznaczono nawet Lancaster Mk.IV / Mk.V.
Pierwszy lot prototypu miał miejsce 9 czerwca1944. Samolot przyjęto następnie do produkcji pod oznaczeniem fabrycznym typu Avro typ 694 i nową nazwą Lincoln. Produkcja ich jednak opóźniła się z uwagi na pierwszeństwo dostaw produkowanych już Lancasterów. Pierwsze seryjne Lincolny trafiły dopiero w sierpniu 1945 do pierwszej jednostki, 57. dywizjonu RAF. Miały służyć do bombardowania Japonii w składzie Tiger Force, lecz nie nastąpiło to przed końcem wojny. Do regularnej służby ten typ samolotu wszedł dopiero w lutym 1946, począwszy od 44. dywizjonu RAF.
Bombowce Lincoln budowano w kilku bardzo podobnych wersjach seryjnych. Litera "B" w oznaczeniach, czasami pomijana, oznaczała przeznaczenie: bombowiec. Ogółem zbudowano 604 Lincolny (rożne źródła podają 503, 583 lub 624):
B.Mk I - napędzany silnikami Rolls-Royce Merlin 85
B.Mk II - napędzany silnikami Packard Merlin 68
B.Mk XV - wersja budowana w Kanadzie (ukończono 1 samolot)
B.Mk 30 - wersja budowana w Australii (w fabryce Government Aircraft Factory - GAF), silniki Merlin 85
B.Mk 30A - wariant z mocniejszymi silnikami Rolls-Royce Merlin 102
GR.Mk 31 (GR.31) - australijski wariant patrolowy morski przeciw okrętom podwodnym, załoga 11 osób (19 sztuk)
Samoloty Lincoln używane były przez lotnictwo brytyjskie (RAF) i australijskie (RAAF, 73 sztuki), a także argentyńskie (30 sztuk). Trzy samoloty testowane były w Kanadzie. Pomimo, że były znacznie mniej nowoczesne od używanych równocześnie amerykańskich Boeing B-29 Superfortress (pod nazwą Washington), Lincolny stanowiły podstawę brytyjskiego lotnictwa strategicznego do połowy lat 50-tych, kiedy jako całkowicie przestarzałe zostały zastąpione przez bombowce odrzutowe serii 'V'. Używane były również do lotów rozpoznawczych, głównie nad Niemcami. 12 marca 1953 jeden Lincoln w czasie lotu treningowego został zestrzelony w okolicy Berlina, na granicy stref przez radzieckie myśliwce, załoga zginęła.
Lincolny zostały użyte bojowo przeciw komunistycznym partyzantom na Malajach w 1950 i powstańcom Mau-Mau w Kenii od 1953. We wszystkich krajach używane były do lat 60-tych.
Część samolotów Lincoln przebudowano na samoloty transportowe, nazywane tez Avro 695 Lincolnian. Udanym rozwinięciem konstrukcji Lincolna był morski samolot patrolowy Avro Shackleton.
Opis techniczny
Czterosilnikowy średniopłat o konstrukcji metalowej. Załoga: 7 ludzi w stanowiskach w kadłubie. Silniki rzędowe Rolls-Royce Merlin 85 o mocy 1750 KM lub Packard Merlin 68. Silniki umieszczone były w opancerzonych cylindrycznych gondolach. Wyposażenie obejmowało radar do obserwacji ziemi H2S.
Dane techniczne
wymiary:
rozpiętość: 36,58 m
długość: 23,86 m
wysokość: 5,27 m
powierzchnia nośna: 132 m²
masy:
masa własna: 19686 kg
maksymalna masa startowa: 34019 kg
osiągi:
prędkość maksymalna: 499 km/h (475 km/h na wysokości 4750 m)
prędkość przelotowa: 346 km/h na wysokości 6100 m
pułap operacyjny: 9295 m
zasięg: 2366 km (z maksymalnym ładunkiem bomb), 6900 km maksymalny