Encyklopedia w MarkpolReklama:Ariel Szaron - właściwie Ariel Scheinerman, (ur. 27 lutego 1928 na terenie obecnego Izraela, w Moszawie Malal, w rodzinie imigrantów z Rosji. Izraelski wojskowy (obecnie generał) i polityk. Kariera wojskowaPrzed powstaniem Izraela (14 V 1948 r.) Szaron był członkiem konspiracyjnej organizacji żydowskiej Hagana, która stała się zalążkiem przyszłej izraelskiej armii. Po powstaniu państwa Izrael Mosze Dajan powierzył mu kierowanie jednostką 101, specjalizującą się w skrytobójstwach. W 1953, w jej terrorystycznym ataku na położoną na Zachodnim Brzegu Jordanu (wówczas wchodzącym w skład Jordanii) wioskę Qibya zginęło ponad 60 osób, wysadzonych w powietrze zostało ponad 40 domów mieszkalnych. Wynikiem tej masakry była pierwsza rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ potępiająca Izrael. W 1967 r. Szaron otrzymał stopień generała. Podczas wojny sześciodniowej (1967), określanej także jako wojna czerwcowa, przyczynił się do aneksji wschodniej części Jerozolimy i Strefy Gazy. Po objęciu stanowiska szefa południowego dowództwa Izraelskich Sił Obronnych wsławił się pacyfikacjami w Strefie Gazy. Poza działaniami takimi jak wyburzanie domów posuwał się m.in. do zamurowywania studni, skazując przez to mieszkańców okolic, w których stosował tego typu represje, na śmierć. Zasłynął wówczas słowami: "To nieprawda, że zabijamy jeńców, my ich po prostu nie mamy. Liczy się tylko cel. To, co się raz osiągnie, świat uzna za fakt dokonany."Kariera politycznaKariera polityczna Szarona rozpoczęła się od wyboru do izraelskiego parlamentu â Knesetu w roku 1977. Jako minister rolnictwa (1977-1981) w rządzie Menachema Begina zajmował się głównie rozbudową osiedli na ziemiach okupowanych przez Izrael. W momencie, gdy podpisano porozumienie pokojowe (którego początkowo był przeciwnikiem) z Egiptem, dowodził akcją siłowego usuwania z Synaju osadników (choć wcześniej należał do promotorów osadnictwa na Synaju). W 1982 r. jako minister obrony dokonał - zrywając łączność z dowództwem, które było wobec tej akcji sceptyczne - napaści na Liban, by zniszczyć komórki Organizacji Wyzwolenia Palestyny w tym kraju. Pretekstem był zamach na ambasadora Izraela w Wielkiej Brytanii, dokonany przez członka wrogiej OWP organizacji Fatah-Rada Rewolucyjna, której przewodził Sabri al-Banna (znany lepiej jako Abu Nidal). Wynikiem izraelskiej ofensywy było co najmniej 18 tys. zabitych, głównie cywilów. Podczas tej wojny doszło do dokonanej przez kolaborującą z Izraelem, założoną w 1936 r. chrześcijańską (związaną z maronitami) Falangę masakry Palestyńczyków w obozach Sabra i Szatila. Wydarzenia te, w trakcie których zginęło według różnych źródeł od kilkuset do 4000 osób, kosztowały Szarona tekę ministra obrony i doprowadziły do załamania jego kariery politycznej, po tym jak Izraelczycy wzięli udział w kilkusettysięcznych manifestacjach przeciwko jego osobie. Stwierdził wówczas, że kto nie chce go widzieć na stanowisku ministra obrony, ujrzy go na stanowisku premiera. Badająca wydarzenia w Sabra i Szatila izraelska Komisja Kahane uznała "pośrednią odpowiedzialność" Szarona, który pozwolił falangistom na wtargnięcie do obozów (niektórzy, np. publicysta Robert Fisk, oskarżają go o świadome doprowadzenie do masakry). Od tamtej pory Szaron przez wielu ze swych przeciwników nazywany jest Rzeźnikiem Libanu. Grupa ocalałych z masakry Palestyńczyków złożyła w 2002 r. pozew przeciwko Szaronowi w belgijskim sądzie, został jednak on oddalony z przyczyn formalnych. Po przerwie mianowano go, z ramienia prawicowej partii Likud, na stanowisko ministra przemysłu (1984-1990). Następnie został ministrem budownictwa (1990-1992) i narodowej infrastruktury (1996-1998). Kontrowersje wzbudziła jego ponowna nominacja na stanowisko ministra obrony (1998) w rządzie Beniamina Netanjahu Po załamaniu negocjacji między Izraelem a Autonomią Palestyńską w Camp David i wybuchu drugiej intifady we wrześniu 2000 r. upadł mniejszościowy rząd Ehuda Baraka. W wyborach na stanowisko premiera (7 lutego 2001) Ariel Szaron otrzymał 62,5% głosów. Utworzył "rząd jedności narodowej", oparty na szerokiej koalicji od lewicowej Partii Pracy po ultraprawicowe ugrupowania takie jak Moledet oraz Nasz Dom Izrael. Nasiliła się fala palestyńskich zamachów samobójczych. Odpowiedzią Izraela były niemal zawsze krwawe odwety. Po dokonanym pod koniec marca w miejscowości Netania najkrwawszym zamachu (29 ofiar) rozpoczęła się wielka ofensywa wojskowa na Terytoriach Okupowanych, znana pod kryptonimem Obronna Tarcza. Zginęło co najmniej 500 Palestyńczyków i kilkudziesięciu żołnierzy izraelskich. Po 18 miesiącach rząd Szarona upadł, czego przyczyną było wycofanie się z koalicji Partii Pracy. Po wyborach Szaron został ponownie premierem rządu firmowanego przez koalicję złożoną z Likudu, antyklerykalnego Szinui (Zmiana), Partii Narodowo-Religijnej i Unii Narodowej.Plan wycofania osiedli ze Strefy GazyW 2004 roku Ariel Szaron wbrew opinii swojej partii (Likudu) rozpoczął promocję planu likwidacji żydowskich osiedli w Strefie Gazy. Plan zakłada wycofanie do końca 2005 roku wszystkich 21 osiedli ze Strefy Gazy wraz ze stacjonującymi tam oddziałami Izraelskich Sił Obronnych (IDF), oraz 4 osiedli z Zachodniego Brzegu Jordanu. Projekt ten wzbudził ostry sprzeciw prawicowych polityków oraz samych osadników i związanych z nimi środowisk, które zorganizowały wielotysięczne manifestacje. Wśród podobnej atmosfery, 9 lat wcześniej (1995) ofiarą zamachu padł premier Icchak Rabin, toteż izraelskie służby bezpieczeństwa wzmocniły ochronę obecnego szefa rządu. Badania opinii publicznej pokazują jednak, że ponad 2/3 Izraelczyków popiera plan Szarona. Taką też proporcją głosów (64:44) przyjął Knesset pierwszą część planu, dotyczącą odszkodowań dla wycofanych osadników. Zostało to przez sporą część międzynarodowej opinii publicznej uznane za historyczny ruch ze strony władz Izraela, które zdały się zamanifestować tym samym gotowość trwałego wycofania z części ziem, które od wojny sześciodniowej (1967) pozostają pod kontrolą Izraela, a które uważane są za fragment Ziemi Obiecanej. Należy jednak pamiętać, że równocześnie Szaron miał wielki udział w przeforsowaniu planu (popieranego przez większą część izraelskiej opinii publicznej) budowy 3500 domów na Zachodnim Brzegu, łączących wschodnią, arabską część Jerozolimy z największym osiedlem żydowskim Ma'aleh Adumim, co prawdopodobnie uniemożliwiłoby podział miasta i utworzenie tam podwójnej stolicy Państwa Izrael i przyszłego państwa palestyńskiego. Wykonanie tego planu, po wyrażeniu wobec niego dezaprobaty przez amerykańskie koła rządowe, jak i samego George'a W. Busha, zwykle popierającego nawet budzące największe wątpliwości działania izraelskie, zostało zawieszone na okres 2 lat. Zobacz także:Chcesz wypromować swoją stronę w internecie?? - nie zwlekaj pozycjonowanie w Luman.biz to rozsądny wybór |
|