iu (przeniesiony z Lwowa)]]
Aleksander hrabia Fredro (1793 - 1876) - polski komediopisarz, pamiętnikarz i poeta.
Urodził się w Surochowie koło Jarosławia. Do Beńkowej Wiszni rodzice Aleksandra Fredry sprowadzili się w 1797. Nauki pobierał w domu rodzinnym, nigdy nie uczęszczał do szkół publicznych. 12 stycznia1806 w pożarze dworu w Beńkowej Wiszni zginęła jego matka, Marianna Fredrowa. Ojciec, Jacek hrabia Fredro wraz z dziećmi przeniósł się do Lwowa.
Dalsze koleje losu przyszłego pisarza były następujące:
w 1815, po abdykacji Napoleona, wrócił do domu i gospodarował w rodzinnym majątku Beńkowa Wisznia. Opuszczając Paryż po klęsce Napoleona, Aleksander hr. Fredro napisał: Wyjechaliśmy razem, z odmiennych pobudek: Napoleon na Elbę, ja zasię do Rudek.
w 1828, po śmierci ojca, przejął i pomnożył odziedziczony majątek. Był już wtedy autorem kilkunastu komedii
w 1828, po jedenastu latach starań, ożenił się z Zofią z Jabłonowskich Skarbkową (rozwiedzioną z hrabią Stanisławem Skarbkiem, przyszłym fundatorem lwowskiego teatru, w którym Fredro wystawiał swoje komedie)
w latach 1850 - 1855 (z niewielkimi przerwami) przebywał po raz drugi we Francji, gdzie po powstaniu węgierskim znalazł schronienie jego syn Jan Aleksander (także komediopisarz lecz niższego lotu).
od 1861 był posłem do Sejmu Krajowego, czynił starania o budowę w Galicji pierwszej linii kolejowej, organizował Towarzystwo Kredytowe Ziemskie i Galicyjską Kasę Oszczędności
zmarł we Lwowie 15 lipca1876, został pochowany w rodzinnej krypcie kościoła w Rudkach koło Lwowa.
Aleksander Fredro był człowiekiem pełnym wewnętrznych sprzeczności: aktywny i zaangażowany w sprawy publiczne, szukał zarazem samotności i przejawiał skłonność do mizantropii. Ostatnie lata życia, naznaczone chorobami, spędził z dala od świata w ścisłym gronie rodzinnym.
Był autorem komedii obyczajowych z życia szlachty, głównie prowincjonalnej. Pisywał również wiersze, poematy, aforyzmy. Debiutował w 1817, jednak pozostał obcy problemom romantyzmu. Naraziło go to na ostre ataki ze strony Seweryna Goszczyńskiego i Leszka Dunina Borkowskiego, w wyniku których przestał pisać na 18 lat. Wychowany w tradycjach oświecenia był bliski L. Sterneâowi.
W swych komediach Fredro ukazał mistrzostwo w charakterystyce bohaterów, w kształtowaniu akcji, w giętkości języka. Do utworów wprowadzał akcenty humorystyczne, elementy komiki ludowego teatru, ówcześnie właściwe tylko farsie.
Utwory Fredry weszły na stałe do kanonu polskiej literatury i teatru.
Jego bajki, jak np. âMałpa w kąpieliâ czy âPaweł i Gawełâ są lekturami literatury dziecięcej.