7944;φροδῑ´τη) jest boginią piękna, wiosny, kwiatów, miłości i pożądania. Córka Zeusa i Diony. Ucieleśnienie piękna kobiecego. Podróżowała w rydwanie zaprzężonym w gołębie. Była żoną Hefajstosa, ale epizod z Aresem świadczy że nie była zbyt wierna (z tego związku zrodzili się Harmonia i Eros). Hefajstos ukrył w łożu pułapkę z mocnej, metalowej sieci i schwytał w nią Afrodytę z Aresem.
W konkursie piękności między Herą, Ateną i Afrodytą
obiecała Parysowi Helenę, żonę Menelaosa ze Sparty, za tytuł najpiękniejszej (jabłko niezgody)
czym przyczyniła się do rozpętania wojny trojańskiej. W wojnie starała się sprzyjać Trojanom.
Afrodycie zwykle towarzyszyły Charyty - Eufrozyne,
Aglaja i Talia.
Według jednego z mitów, Afrodyta narodziła się, wyłaniając się z morskiej piany u wybrzeży Cypru, stąd też inne jej określenie Cypryda (Kipryda).
Dlatego głównym miejscem kultu Afrodyty byl Cypr, a jej przydomki to Afrogeneja (zrodzona z piany morskiej) i Anadyomene (wynurzająca się z fal morskich). Jednym z atrybutów bogini była róża.
W mitologii rzymskiej odpowiedniczką Afrodyty była Wenus.