Encyklopedia w Markpol

Reklama:

cytadeli]] Katiusza – wspólna nazwa obejmująca sowieckie wyrzutnie rakietowe BM-8 kalibru 82 mm, BM-13 kalibru 132 mm, BM-31 kalibru 310 mm i ich modyfikacje wprowadzane na uzbrojenie Armii Czerwonej począwszy od 21 czerwca 1941 roku podczas II wojny światowej. Katiusza to zdrobnienie popularnego w Rosji żeńskiego imienia Katarzyna – taki też tytuł nosiła popularna podczas wojny w Sowietach piosenka mówiąca o tęsknocie dziewczyny do ukochanego, który odbywa służbę wojskową. Niemcy nadali Katiuszom nieco mniej poetycką, aczkolwiek bardziej wymowną nazwę Organów Stalina.

Zastosowanie

Chrzest bojowy przeszły Katiusze 14 lipca lub 15 lipca 1941 roku pod Orszą, a już 8 sierpnia 1941 powołano w Armii Czerwonej osiem oddziałów artylerii rakietowej wyposażonych w trzydzieści sześć wyrzutni każdy. Po uzyskaniu przez Sowietów przewagi na froncie, zmasowany ogień Katiusz był stałym elementem artyleryjskiego przygotowania natarcia każdej sowieckiej ofensywy. Mimo niewielkiej celności prowadzonego ognia ostrzał pozycji wroga z użyciem Katiusz był bardzo efektywny, a to dzięki jego koncentracji na stosunkowo niewielkiej powierzchni i masowemu użyciu. Dochodził do tego czynnik psychologiczny – charakterystyczny dźwięk wydawany przez startujące pociski wzbudzał w niemieckich żołnierzach uczucie panicznego lęku. W Ludowym Wojsku Polskim wyrzutnie BM-8, 13, 31 i inne były na wyposażeniu samodzielnych dywizjonów i pułków wyrzutni rakietowych. W zależności od potrzeb jednostki te przydzielane były do oddziałów I i II Armii. Po II wojnie światowej Sowieci opracowali wersję BM-21 Grad strzelającą pociskami kalibru 122 mm, która była sprzedawana do ponad 50 krajów.

Dane taktyczno-techniczne

Podczas strzelania obsługa kryła się w pewnej odległości od wyrzutni, odpalanie rakiet

BM-8

Szynowa wyrzutnia rakietowa montowana na podwoziach samochodów ZIS-6, podwoziach czołgów lekkich T-60 oraz amerykańskich ciężarówek Studebaker US6 dostarczanych Sowietom w ramach umowy Lend-Lease. Produkowane były wersje z prowadnicami szynowymi na 24, 36 lub 48 pocisków.
  • zasięg 5 500 m
  • kaliber 82 mm
  • masa pocisku

    BM-13

    Szynowa wyrzutnia rakietowa montowana na podwoziach samochodów ZISów, podwoziach czołgów lekkich T-60, T-70 oraz Studebakerach. Rakiety montowane były w dwóch rzędach po osiem w każdym.
  • zasięg 8500 m (modele z końca wojny miały zasięg 11000 m)
  • kaliber 132 mm
  • długość pocisku 1,9 m
  • kąt ostrzału w płaszczyźnie pionowej – od 7° do 40°
  • kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej – 42°
  • masa pocisku 42,5 kg
  • masa materiału wybuchowego 20 kg
  • szybkostrzelność 16 strzałów w ciągu 7-10 sekund
  • czas powtórnego ładowania 5-10 min

    Inne

    Produkowane były również wyrzutnie BM-31, z których odpalano pociski kalibru 310 mm i BM-30 o zasięgu 2800 metrów przeznaczone do niszczenia fortyfikacji. Na Zachodzie termin Katiusza używany jest dla określenia wszelkiego rodzaju wyrzutni rakietowych wzorowanych na sowieckich oryginałach. W szczególności dotyczy to wyrzutni używanych przez oddziały partyzantki komunistycznej w Wietnamie, ugrupowania Hezbollachu, terrorystów w Iraku i Talibów.

    Chcesz wypromować swoją stronę w internecie?? - nie zwlekaj pozycjonowanie w Luman.biz to rozsądny wybór
    2005 Encyklopedia
    These materials are based onWikipedia and licensed under the GNU FDL
    Gas Suppliers|Books|Babb Fest|Satellite TV Forum|Loans